Το τελευταίο φως που τρεμοσβήνει
Περιγραφή
Μια σκηνική σύνθεση για το φως, την επιμονή, τη μνήμη και την ευθύνη
Σε μια νύχτα χωρίς απόκριση, ένας Φαροφύλακας προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή τη δέσμη του Φάρου. Γύρω του, η Θάλασσα, η Ομίχλη, ο Άνεμος και οι Απόηχοι κινούνται ανάμεσα στο πραγματικό και στο εσωτερικό, σαν να αναδύονται από τη συνείδησή του. Ένα παλιό τετράδιο διατηρεί ίχνη όσων προηγήθηκαν, ενώ ένα Παιδί παρακολουθεί από την άκρη του κύκλου και πλησιάζει σταδιακά το βάρος μιας ευθύνης που ζητά παραμονή. Καθώς το φως ασθενεί, επιστρέφει και τρεμοπαίζει, η δέσμη μένει μετέωρη ανάμεσα στη συνέχεια και στο σβήσιμο. Η τελευταία εικόνα παραμένει αμφίσημη.
Το τελευταίο φως που τρεμοσβήνει είναι μια μονόπρακτη σκηνική σύνθεση για την παραμονή, τη μνήμη, την κόπωση και τη δύσκολη στιγμή της απόφασης. Συνομιλεί ελεύθερα με τον ποιητικό μονόλογο Ο Φαροφύλακας του Γιάννη Ρίτσου, με αφετηρία τον απόηχο της φράσης «να μείνεις», την οποία μεταφέρει σε ένα νέο δραματουργικό πλαίσιο.

